ในเวลาของวันวันนึ่ง
บ่อยครั้งที่เราอ่อนล้าจนไม่รู้จะทำยังไง
ได้แต่ยิ้ม...และยอมรับมัน
และมันคงไม่แปลกเลย.....ที่หัวใจที่ดูแข่งแกร่งดวงนี้จะบางและอ่อนลง
อ่อนล้ามากเกินไป..จนทำให้น้ำตาเม็ดเล็กๆต้องลงมาค่อยปลอบ
ในเวลาที่ต้องการคนบ่นว่าทำไมต้องคิดอะไรแบบนี้ด้วยน่ะ!
กลับกลัวที่จะกลายเป็นคนที่อ่อนแอ กลัวที่จะต้องทำให้คนที่รับฟังต้องมานั่งคิดเป็นห่วง
ในตอนเช้า เราต้องตื่นมารีบอาบน้ำเพราะกลัวจะเรียนไม่ทัน
ในตอนเย็น ต้องทานข้าวในร้านที่เยอะเต็มไปหมดแต่กลับไม่มีร้านที่เราอยากไป
ในตอนกลางคืน ต้องอาจทำให้คนคนนึ่งต้องนั่งน้อยใจ จนเสียใจน้ำตา
ในบางครั้งเราเหมือนเป็นคนที่ร้ายกาจ
ในบางครั้งเราก็อาจเป็นแค่คนที่อ่อนแอ
ในบางครั้งต้องนั่งกินข้าวคนเดียว
ในบางครั้งต้องนั่งอยู่กับผู้คนที่รายล้อมด้วยรอยยิ้มที่ยังเหลืออยู่
อาจเป็นเพราะคิดมากกับเรื่องต่างๆมากเกินไป
ทั้งเรื่องเรียน เพื่อน คำพูดสองสามคำ สิ่งต่างๆที่ค่อยเข้ามาอย่างไม่หยุด
คงทำอะไรไม่ได้นอกจากจะไม่คิดมาก
ไม่เป็นไรน๊อ
อิอิ
อย่างน้อยในตอนที่เราอ่อนแอมันทำให้เรารู้จักตัวเอง
ทำให้รู้ว่ายังมีคนที่เป็นห่วงเรา...
จิงมั๊ย..อลูวิส
Prince - Aluvis
02 / 04 / 09 ; 18 : 35
ในห้องสี่เหลี่ยมสีเทา.....^^" ~
edit @ 2 Apr 2009 18:41:25 by aluvis
